... 

എന്റെ അഭാവം ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ 

ആനന്ദ കരമായ ഒരു വിരഹം 

വരച്ചുവെക്കപ്പെടും 

എന്റെ അലമാരയിലെ 

പുസ്തകങ്ങൾ വാരിക്കൂട്ടി തീ കൊടുത്ത് 

ഈ മഞ്ഞു കാലം ഊഷ്മളമാക്കാം 

ഒഴിഞ്ഞു കിട്ടുന്ന അലമാരക്കള്ളികളിൽ 

നിന്റേതു മാത്രമായ പഴയ കളിപ്പാട്ടങ്ങളും 

ഓർമകളുടെ വളരെ ചെറിയ 

വളപ്പൊട്ടുകളും അടുക്കി വെക്കാം.. 

അത് നിന്റെ ഹൃദയമാണെന്ന് 

അവകാശപ്പെടാം.. 

ഓർമപ്പെടുത്തുന്ന 

ചില അടയാളങ്ങൾ കഴുകിക്കളഞ്ഞ് 

മനസ്സിന് പുതിയ വെള്ളപൂശാം 

ഞാൻ വരച്ചുവെച്ച ചിത്രങ്ങൾ 

അപൂർണമായ ചില കവിതകൾ 

ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ചില നെടുവീർപ്പുകൾ 

എല്ലാം തൂത്തുവാരി പ്രണയത്തിൻറെ 

പൊട്ടക്കിണര്‍ നിറയ്ക്കാം 

അവിടെ നഷ്ട സ്വപ്നങ്ങളുടെ 

അരണമരം നടാം... 

മറവിയുടെ ശിഖരങ്ങളിൽ 

കളിയൂഞ്ഞാൽ കെട്ടാം 

മൗനം പോലെ മുഷിഞ്ഞ  

എന്റെ കട്ടിയുള്ള തുകൽ വസ്ത്രം 

ഇനി നിനക്ക് പുറത്തു നിന്നും 

ചവിട്ടി വരുന്ന ചെളിയോ 

ചാണകമോ അമർത്തിത്തുടയ്ക്കാൻ 

സ്മരണകളുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള 

പ്രവേശന കവാടത്തിൽ 

നിവർത്തിയിടാം.. 

കാത്തിരിക്കരുത്,എന്നെ... 

കാത്തിരിക്കരുത് ആരും, ആരെയും.. 

എന്നുപഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കടൽ 

എനിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്...